İsrail ve ABD tarihlerinde bir dizi dikkat çekici paralellik bulunmaktadır. Her ikisi de Batı Avrupalılar tarafından yerli halkların soykırımına dayalı olarak kurulmuş kolonileştirici devletlerdir. Dahası, her ikisi de askeri işgal yoluyla sınırlarını önemli ölçüde genişletmeye ve komşularını hakimiyeti altına almaya çalışmıştır. İç politikada ise her iki ülke ekonomisi de Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü üyeleri arasında en yüksek düzeyde kutuplaşma ile karakterize olup, kişi başına düşen gelir oranları büyük ölçüde gerçeği yansıtmamaktadır. Her iki toplum da son derece militaristtir ve insan hakları ve demokrasiyi savunduğunu iddia ederken, kurumsallaşmış ve sistematik ırkçılıkla parçalanmaya devam etmektedir. Bu iç çatlakların altında, her iki ülkenin halklarının maruz kaldığı eğitim kurumları ve ticari haber medyası da dahil olmak üzere gelişmiş bir propaganda ve beyin yıkama sistemi yatmaktadır. Bu benzerlikler iki devlet arasındaki tarihsel ilişkiyi açıklarken önemli faktörlerdir, ancak farklılıkları da aynı derecede, hatta daha büyük önem taşımaktadır.

Bu farklılıkların başında, iki devletin kapitalist dünya sisteminde işgal ettikleri çok farklı konumlar gelmektedir. Amerika Birleşik Devletleri, dünyanın başlıca emperyal gücü olarak kabul edilirken, İsrail daha çok Amerika Birleşik Devletleri’nin ortağı değil, taşeronu konumundadır. İsrail, Güneybatı Asya-Kuzey Afrika (SWANA) bölgesinde (Avrupa sömürgecileri tarafından daha çok “Ortadoğu” olarak bilinen bölge) güçlü bir askeri güce sahip olmasına rağmen, askeri, ekonomik ve siyasi destek açısından hamisine son derece bağımlıdır. Nispi askeri gücü ve nesnel bağımlılığının birleşimi, İsrail’i ABD emperyalizminin son derece etkili bir aracı haline getirmektedir.

İsrail’in bu konudaki önemi, daha geniş anlamda SWANA’nın stratejik önemi ile yakından bağlantılıdır ve bu önemi abartmak mümkün değildir. Afrika, Asya ve Avrupa kıtalarının kesiştiği nokta olan SWANA, dünya çapında ulaşım ve ticaretin hayati bir merkezidir. IMF’ye göre, küresel deniz ticaretinin yaklaşık yüzde 15’i sadece Süveyş Kanalı’ndan geçmektedir. Bu kanal, bölgenin barındırdığı birkaç hayati ulaşım düğümünden sadece biridir. Hürmüz Boğazı ve Babülmendep Boğazı, diğer iki en önemli geçit olarak kabul edilmektedir. Ayrıca, ABD, Çin’in “Kuşak ve Yol Girişimi”nin oluşturduğu tehdide karşı koymak amacıyla, Hindistan’dan Basra Körfezi’nden geçerek İsrail’e uzanan bir ticaret koridoru kurmak için büyük bir altyapı projesine başladı. Konteyner taşımacılığı ve diğer ticari faaliyetlerin yanı sıra, dünyanın petrol ve doğalgazının büyük bir kısmı bu koridorlar üzerinden taşınmaktadır, zira bu kaynakların çoğu bu bölgede bulunmaktadır.

SWANA’nın geniş petrol rezervleri, elbette, bölgenin stratejik öneminin temel faktörü olarak kabul edilmektedir. 2012 yılında, Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü (OPEC) Genel Sekreteri Abdalla S. El-Badri, SWANA’daki sekiz OPEC üye ülkesinin (Cezayir, İran, Irak, Kuveyt, Libya, Katar, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri) dünyanın kanıtlanmış ham petrol ve doğal gaz rezervlerinin sırasıyla yaklaşık yüzde 58 ve yüzde 43’üne sahip olduğunu bildirmiştir. Bölgenin petrol zenginliklerine erişim, bu zenginliklere bağımlı ülkeler, özellikle Batı Avrupa ve Japonya için doğrudan öneme sahipken, bu zenginliklerin kontrolü hem önemli ekonomik (bu kaynakları sömürmek için ayrıcalıklı erişime sahip enerji şirketleri için muazzam kârlar şeklinde) hem de jeopolitik (bu kaynaklara bağımlı ülkeler üzerinde kontrol olmasa da fiili bir etki aracı) faydalar sağlıyor. Bu nedenle, ABD kendi petrol ihtiyacını karşılamak için SWANA’ya bağımlı olmasa da, bu bölge üzerindeki kontrolü önemli bir stratejik hedef olarak görmektedir.

Bunun nedeni, kendi askeri doktrininde açıkça belirtildiği gibi, Washington’un dünya kapitalist sisteminin mutlak egemeni olarak kendini kabul ettirmek ve dünyanın her bölgesi üzerinde rakipsiz bir kontrol sağlamak istemesi. Dünya hakimiyeti hedefi nesnel olarak irrasyoneldir, ancak kapitalist sistemin sınırlı rasyonalitesinden mantıksal olarak bu çıkarım yapılabiliyor. Toplumsal-metabolik bir kontrol sistemi olarak sermaye, yapısal olarak antagonistik olup, katmanlı birikimin taleplerini (genellikle ekonomik büyüme olarak adlandırılır) toplumsal yeniden üretimin gereklilikleri ve nüfusun geniş kesimlerinin çıkarlarıyla giderek artan bir çelişkiye sokar. Neoliberal “küreselleşme”nin savunucuları tarafından başlangıçta vaat edilen evrensel refah yerine, tek tek toplumları örgütlemenin bu antagonistik biçimi, devletlerarası düzeyde hiyerarşik bir düzende tekrarlanmıştır. Bu düzende ana eksen ABD, egemen Batı Avrupa güçleri ve Japonya’dan oluşan bir emperyal merkez ile, çeşitli düzeylerde azgelişmişlik, sömürü, mülksüzleştirme ve tahakküme maruz kalan heterojen bir çevre arasında dengelenmiştir. İklim değişikliği veya Antroposen krizinin diğer boyutlarını ciddiye almak için küresel çevre yönetişimine yapılan çağrının feci başarısızlığı, insanlığın hayatta kalma gerekliliğinin bile, her bir devleti, her bir birey gibi, herkesin herkese karşı sürekli bir savaşa sokan birikim zorunluluğunu ortadan kaldırmaya yetmediğini açıkça göstermektedir.

Sermaye birikimi ideolojisine bağlı çeşitli politikacılar, entelektüeller ve medya figürleri, çevre ülkelerin Washington tarafından belirlenen ve egemen uluslararası finans kurumları aracılığıyla yaygınlaştırılan politikalara bağlı kalarak merkez ülkelerin ekonomik kalkınma, maddi zenginlik ve kendi kaderini tayin etme düzeylerine ulaşabileceğini iddia etmeye devam etmektedir. Ancak bugüne kadar elde edilen ampirik kanıtlar bu iddiaları sürekli olarak çürütmüştür. Aksine merkez, çevre ülkeleriyle sistematik olarak ezici bir ilişki sürdürerek, bu ülkelerin anlamlı bir şekilde kendi merkezli bir kalkınma ya da özerkliğe kavuşmasını engelledi. Bu durum, 20. yüzyıldan beri kapitalist sistemi domine eden ve merkezde yer alan tekelci şirketlerin, çevreyi ucuz işgücü, hammadde ve kârlı yatırımlar ile fazla mallar için pazar olarak kullanarak kârlılıklarını artırmalarına olanak sağladı. Önemli istisnalar dışında, çevredeki yerli kapitalistler ve politikacılar merkezin egemenliğini kabul etmiş ve merkeze akan kârın az ya da çok bir kısmını kendilerine aktarmakla yetinmişlerdir.

Bu nedenle, çok temel bir anlamda, emperyalizm dünya ölçeğinde sermaye birikiminin ayrılmaz bir parçasıdır. Bu nedenle, milliyetçi duyguların veya dünya çapındaki birikimin dayatmalarından özerklik arzularının çevre ülkelerde kök salmaya başladığı durumlar, genellikle merkezdeki yöneticilerin yoğun düşmanlığını ve aşırı tepkilerini uyandırır. Bu yöneticiler, genellikle yabancı egemenliğinden yararlanan yerli çıkar gruplarının desteğini alırlar. Müdahale tehdidi ve itaatin getirdiği faydalar, genellikle çevre ülkelerin egemen sınıflarını hizada tutar, böylece daha özerk bir kalkınma ve ulusların kendi kaderini tayin etme yönündeki adımlar, genellikle sosyalist bir proje etrafında örgütlenen halk güçlerinin inisiyatifini gerektirir. Bu tür halk güçleriyle mücadele etmek, merkezin çevreye sağladığı muazzam miktarda silah ve diğer askeri desteğin temel işlevidir. Bu destek, askeri-sanayi kompleksindeki yöneticilerin ve yatırımcıların kârına, bu yıkım araçlarına yapılan yatırımları vergi gelirleriyle sübvanse eden halkın zararına olur.

Bu hiyerarşik egemenlik düzeninden kopmak, bu nedenle zor bir görevdir. Samir Amin, bu sorunu, dış pazar ve diğer ilişkileri iç kalkınmanın gerekliliklerine tabi kılmak anlamında “kopma” olarak ifade etmiştir. İçsel, halkçı kalkınmaya yönelik bu tür girişimleri bastırmak, izole etmek ve ezmek, ABD dış politikasının ve emperyalist müttefiklerinin her zaman en önemli önceliği olmuştur. Eski Sovyetler Birliği’ne karşı yürütülen Soğuk Savaş, Washington ve müttefiklerinin dünya çapında gerçekleştirdiği şiddetli kontrgerilla operasyonları ve Washington’un bizzat gerçekleştirdiği sayısız askeri saldırı, çevredeki milliyetçi ve diğer özgürlüğe kavuşma arzularını yok etme ihtiyacıyla iç içe geçmiştir. Stockholm Uluslararası Barış Araştırmaları Enstitüsü’nün yakın zamanda yayımladığı raporu, 2020 ile 2024 yılları arasında tüm silah ihracatının neredeyse yarısından tek başına ABD’nin sorumlu olduğunu ve bu rakamın sonraki sekiz büyük ihracatçının toplamından daha fazla olduğunu ortaya koyarak, militarizm ile emperyalizm arasındaki içsel bağlantıyı açıkça ortaya koymaktadır.

ABD’nin İsrail ile ilişkilerinin geliştiği genel bağlam budur. İsrail, elbette, İngiltere ve Fransa’nın Osmanlı İmparatorluğu’ndan yağmaladıkları toprakları paylaşmaya karar verdikten sonra, İngiliz sömürgeciliğinin bir projesi olarak ortaya çıktı. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra emperyalist kapitalist sistemin dümenine geçen ABD, SWANA’da Avrupa sömürgeciliğinin mekanizmalarını – ki bu mekanizmalar esas olarak kukla Arap hükümdarlar ve aşırı şiddet kombinasyonundan oluşuyordu – güvenilir müttefik devletlere bölgenin polislik görevini devrederek daha da geliştirdi. Bu, ABD’nin maruz kaldığı doğrudan misillemelerin miktarını bir dereceye kadar azaltmanın yanı sıra, müttefik devletler aracılığıyla faaliyet gösterme pratiği, Lockheed Martin, RTX (Raytheon Technologies), Northrop Grumman ve yukarıda bahsedilen ölüm endüstrisinin diğer üyelerinin kârlılığını artırıyor.

Başlangıçta ABD, SWANA üzerindeki kontrolünün iki temel direği olarak İran ve Suudi Arabistan’a güveniyordu. Washington’daki planlamacılar, Siyonist hareketin Filistin’de etnik temizliğe başladığı acımasızlık ve etkinlikten, 1948 ve sonrasında Arap milliyetçileri ve sömürgecilik karşıtı girişimlere defalarca uyguladığı aşırı şiddet ve aşağılama eylemlerinden etkilenmişti. Ancak ABD hükümeti, 1956 Süveyş Krizi/Savaşı ve 1967 ve 1973’teki İsrail-Arap Savaşları’nın ardından, bölgedeki ana müttefiki olarak giderek İsrail’e yönelmeye başladı. İsrail, ABD ve Avrupa’nın desteğiyle, bölgenin önde gelen askeri (ve tek nükleer) gücü olarak ortaya çıktı. 1979’da halk güçlerinin benzersiz bir ittifakıyla gerçekleşen İran Devrimi, ABD’nin kontrolünün iki temel direğinden birini etkili bir şekilde ortadan kaldırarak İsrail’in bu konudaki önemini artırdı. Dünya daha çok kutuplu bir yapıya doğru ilerlerken, Suudi Arabistan’ın Washington’un emperyal emellerinin önündeki en büyük engel olarak gördüğü Rusya ve Çin ile ilişkilerini güçlendirmeye yönelik son hamleleri, İsrail’i bölgedeki tek güvenilir taşeron haline getirdi.

Siyonist hareketin İsrail’i genişlemeci emelleri olan bir yerleşimci-sömürge devletine dönüştürmesiyle, ülke aşırı derecede militarize ve bölgesel istikrarsızlığın önemli bir kaynağı olmaya devam etmektedir. Bu istikrarsızlık, ABD’nin çıkarlarına zarar vermek şöyle dursun, onun için son derece de elverişlidir. Bir yandan, bu durum İsrail’i ABD’nin askeri ve siyasi desteğine aşırı bağımlı hale getirerek, Washington’un kontrolü dışındaki bölgesel ittifaklar kurma ya da Rusya veya Çin ile güçlü bağlar kurma riskini azaltmaktadır. Öte yandan, İsrail’in komşularıyla olan düşmanlıkları, sömürgecilik karşıtı duyguları besleyen, pan-Arap milliyetçiliğine doğru ilerleme belirtileri gösteren veya bölgede zorlu bir güç haline gelme tehdidi oluşturan Arap veya Müslüman devletlere yönelik askeri saldırılar ve diğer saldırılar için sık sık kullanışlı bahaneler sağlamaktadır.

Washington’un kışkırttığı veya zımnen yaptırım uyguladığı çok sayıda İsrail saldırısı da dahil olmak üzere, sömürgecilik karşıtı emellerini ezmek için defalarca çaba sarf etmesine rağmen İran, Washington’un planlayıcılarının korktuğu tek karşı-hegemonik bölgesel güç olarak konumunu sağlamlaştırmayı başardı. Dahası İran, bölgedeki sömürgecilik karşıtı güçlere maddi destek sağladı. Buna bağlı olarak Washington, İran’ı ciddi bir tehdit ve SWANA’da tam hakimiyetinin önündeki en büyük engel olarak görmektedir ve bölgesel güç dinamiklerini yeniden yapılandırmak için tutarlı bir politika izlemektedir. 2007 yılında General Wesley Clark 2003 yılında ABD’nin Irak’ı işgalinin, Pentagon ve Bush yönetiminin beş yıl içinde yedi ülkeyi devirme planının bir parçası olduğunu ve işgalin Suriye, Lübnan, Libya, Somali, Sudan ve nihayetinde İran’a yayılmasının amaçlandığını açıkladı. Bu girişim, sömürgecilik karşıtı kararlı direniş nedeniyle uygulanamaz olduğu ortaya çıksa da, Washington bu hedefinden kesinlikle vazgeçmedi. Bu bağlamda, Gazze’ye ve bölgedeki direniş savaşçılarına yönelik vahşi saldırılar sürerken, Türkiye, İsrail, ABD ve diğer müttefiklerin 8 Aralık 2024’te Suriye Arap Cumhuriyeti hükümetini devirmek için Suriye muhalefet güçlerini başarıyla kullandıkları dikkat çekicidir. Bunu, Filistin direnişine destek sağlayabilecek yerlere yönelik acımasız İsrail saldırıları izledi.

İsrail’in Gazze’ye saldırısı, Washington’un İsrail’i kullanmasına ilişkin genel hatları ve elitler arasındaki anlaşmazlıkları daha da netleştirdi. Bu anlaşmazlığın önde gelen gruplarından biri, İsrail’e koşulsuz desteği Washington’daki güçlü İsrail lobisinin dayattığı ABD çıkarlarına bir yük olarak gören “realist” pozisyonun savunucularıdır. Bu grup, İsrail’in ABD’nin SWANA’daki çıkarlarına daha uygun bir politikadan saptırdığını ve Washington’un itibarını zedelediğini öne sürmektedir. Bu durum, İsrail lobisinin “neo-con” üyelerinin, İsrail’in bölgedeki ABD askeri üssü olarak stratejik önemi ve İran’a yönelik tehdidini vurgulayarak ve “demokrasi” ve “insan hakları” gibi ortak değerlere başvurarak misilleme yapmasına neden olmuştur. İsrail ve ABD, yerel halkların tam hakimiyet ve boyun eğdirilmesi gibi stratejik hedeflerine engel olduğu sürece demokrasi ve insan haklarını tamamen gereksiz gördükleri için, bu geçerli bir iddiadır.

ABD dış politika çevrelerinde önde gelen bir ses ve giderek İsrail lobisinin bir uzantısı haline gelen Dış İlişkiler Konseyi (CFR), Washington’un bakış açısına ilişkin yararlı bilgiler sunmaktadır. CFR, başlangıç noktası olarak SWANA’daki bölgesel düzen ve güvenliği ABD’nin hakimiyetinin mümkün olduğu düzey olarak yeniden tanımlamakta ve ardından İran’ı kargaşa ve güvensizliğin ana kaynağı olarak göstererek ABD/NATO’nun askeri müdahalesini neredeyse görünmez kılmaktadır. Bu doğrultuda CFR, İsrail’in aşırılıklarını ara sıra kınamak dışında, Gazze ve ötesinde “İran’ın birçok müttefikini diz çöktüren” ve İran topraklarında askeri saldırı eşiğini düşüren İsrail’in acımasız kampanyasını övmüştür. Belki de kan kokusuyla sarhoş olan CFR içindeki bazı sesler, ABD’nin İran’a karşı doğrudan askeri harekat başlatmasını savunurken, diğerleri ABD’nin bu fırsatı İran’ın izole edildiği ve etkisinin ciddi şekilde azaldığı yeni bir bölgesel düzenin inşasına odaklanmak için kullanmasını önermiştir. Bu çevrelerden bazıları, Rusya ve Çin’in bölgedeki devletlerle ya da halk destekli güçlerle kurduğu ilişkilerin zayıflatılması adına birlikte hareket edilmesi gerektiğini savunuyor. Böylece, bölgede mümkün olan en geniş kesimin ekonomik, siyasi ve askeri düzeyde ABD’ye bağlanması hedefleniyor.

Donald Trump ise bölgedeki ya da belki de bölge dışındaki ABD’nin önceliklerini değiştiriyor gibi görünüyor. Trump yönetimi, 142 milyar dolarlık silah anlaşması imzaladığı Suudi Arabistan ve Katar gibi bazı geleneksel ABD müttefikleriyle ilişkileri güçlendirmeye çalışıyor gibi görünüyor. İsrail’in büyük hayal kırıklığına uğramasına neden olan Trump, Yemen’de de Husi milislerinin ABD gemilerine yönelik saldırılarını durdurması karşılığında ABD’nin bombardımanlarını durdurmayı kabul eden bir anlaşma imzaladı. Ancak bu milislerin İsrail’e yönelik saldırılarına devam etmesine izin verdi ve rehineler arasında kalan son ABD vatandaşı Edan Alexander’ın serbest bırakılması için Hamas ile doğrudan müzakere etti. Türk Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın önerisi üzerine hareket ettiğini iddia eden Trump, İsrail’in ısrarla talep ettiği güvenlik garantilerinden bahsetmeden Suriye’ye yönelik tüm yaptırımları kaldırdı. Ancak, yeni Suriye Cumhurbaşkanı ve eski El Kaide lideri Ahmed eş-Şara’nın, İsrail’in Suriye topraklarının büyük bir bölümünü yasadışı olarak işgal etmesine itiraz etmiyor gibi göründüğünü de belirtmek gerekir. Ancak Trump yönetiminin stratejik öncelikleri açısından en önemlisi, yönetimin İran’ın tüm yüksek uranyum zenginleştirme faaliyetlerini sonlandırması karşılığında İran’a yönelik yaptırımları kaldırmayı öngören bir anlaşma müzakere ettiği yönündeki haberlerdir (ancak İran nükleer geliştirme peşinde değildir ve bu, uzun süredir böyle bir anlaşma peşinde oldukları için onların açısından büyük bir taviz sayılmaz), bu da İsrail’in İran’a karşı askeri saldırı çağrılarının kesin olarak reddedileceğinin sinyalini verecektir. Bununla birlikte, Trump yönetimi, Biden yönetiminin İsrail’in Gazze’deki soykırımında kullandığı en ölümcül silahlar da dahil olmak üzere büyük çaplı askeri yardımı sürdürmekte ve hatta Biden yönetiminin bazı aşırılıkçı İsrailli yerleşimcilere uyguladığı nispeten ılımlı yaptırımları da kaldırmaktadır. Trump, İsrail’in rehineleri derhal serbest bırakmaması halinde Gazze’nin tüm nüfusunu ölümle tehdit ederek Hamas ile İsrail arasındaki ateşkesi baltaladı ve ABD’nin Gazze’yi ele geçirip etnik temizliği tamamlamasını önerdi. Yönetimin, Gazze’den sınır dışı edilen bir milyon Filistinliyi kabul etme önerisiyle Libya’ya başvurduğu bildiriliyor. Tüm bunlar, Trump yönetimi altında Washington’un, önceki Biden yönetimi gibi, Tel Aviv’in Gazze ve Batı Şeria’daki Filistinlilere yönelik soykırımına ve Siyonist yerleşimci sömürgecilik politikasına tam olarak suç ortağı olduğunu gösteriyor.

Bununla birlikte, Önce Amerika doktrini doğrultusunda, Trump yönetimi ABD’nin bölgedeki doğrudan taahhütlerini en aza indirmeye, kaynakları ve dikkati Washington’un Çin’e karşı yeni Soğuk Savaşını yoğunlaştırmaya kaydırmak için yeterli derecede bölgesel istikrar elde etmeye çalışıyor gibi görünmektedir. Bu, Trump’ın her iki yönetimi sırasında da sürekli olarak birincil dış ve askeri politika odağı olmuştur. İsrail’in Filistin halkını yok etme girişimleri, Çin’e karşı yürütülen kampanyadan dikkatleri uzaklaştırmadığı sürece, Washington rejimi için pek önemli olmayacaktır. Dolayısıyla, Trump’ın “realistleri” İran’ın derhal işgalinden yana olan Washington’daki “neo-conlar” ile yollarını ayırsa da, İsrail’e yönelik Önce Amerika politikası, önceki ABD politikalarından önemli ölçüde farklı görünmüyor.

Eleştirel değerlendirmeler genel olarak, ABD’nin İsrail’e desteğinin, İsrail lobisinin gücünden çok stratejik çıkarlarından kaynaklandığı konusunda hemfikirdir. İsrail lobisi, daha çok İsrail’in saldırganlığını koşulsuz olarak meşrulaştırmak ve Siyonizm’e veya onun soykırım projesine yönelik eleştirileri anti-Semitizm suçlamalarıyla şeytanlaştırma işlevini görmektedir. Trump’ın çeşitli müzakerelerde İsrail’i kenara itmesi de bu görüşü doğrulamaktadır. Zira bu, Washington’un kendi çıkarlarıyla uyuşmadığında İsrail’in çıkarlarını kolayca göz ardı edebileceğini göstermektedir. SWANA’nın stratejik önemi, ABD’nin bölgedeki hakimiyetini izah gerektirmeyecek hale getirmektedir ve İsrail bu açıdan sürekli olarak yararlı bir varlık olduğunu kanıtladığı için, imparatorluk için bir kazançtır. Siyonist devlet, İran’ı sürekli tehdit etmenin yanı sıra, Arap milliyetçiliği vizyonunu savunan popüler şahsiyetleri suikastlerle ortadan kaldırmış, bölgesel entegrasyon peşinde koşan Arap liderleri küçük düşürmüş ve Latin Amerika ve dünyanın diğer bölgelerindeki gerici karşı-devrimcilere ve diktatörlere ABD desteğini aktararak, dünya çapında ABD emperyalizmi için yararlı bir ortak olduğunu kanıtlamıştır. Max Ajl’ın belirttiği gibi, “İsrail, Latin Amerika’nın her yerinde, Contras’tan Pinochet’in Şili’sine ve Arjantin’deki faşist cuntaya kadar, soykırımcı karşı-devrimci kontrgerilla hareketlerini silahlandırdı ve eğitti.” Dolayısıyla, ABD’nin İsrail’e verdiği desteğin stratejik faydaları oldukça iyi belgelenmiştir. Eleştirel değerlendirmelerin elitlerin görüşlerinden ayrıldığı nokta, ABD’nin SWANA ve dünyanın geri kalanı üzerindeki hakimiyetinin ve Çin’e karşı yeni Soğuk Savaş’ın meşruiyeti, arzu edilebilirliği, rasyonelliği ve ahlakiliği üzerinedir.

Neo-con analistler, Washington’un İsrail’in Gazze’ye yönelik vahşi saldırısını aktif olarak teşvik ettiğini kabul ederken, bunun yaratacağı bölgesel istikrarsızlığın sonunda İran’a karşı doğrudan askeri harekat için uygun bir bahane sağlayacağını öngörmektedir. Realistler, Washington’un Filistin’deki etnik temizliği, bölgedeki istikrarı ve İsrail’in Washington’a bağımlılığını sürdürmek için ödenmesi gereken küçük bir bedel olarak gördüğünü savunuyor. Her iki durumda da, ABD elitlerinin İsrail’i imparatorluklarının güvenilir bir uzantısı, SWANA’da (bazıları tarafından kelimenin tam anlamıyla dev bir uçak gemisi olarak adlandırılan) ABD askerlerinin görevlendirilmesine gerek olmayan bir askeri üs olarak gördüklerine şüphe yok. Elbette, Gazze’ye yönelik vahşi saldırı ister İsrail ister ABD girişimi olsun, Washington, Arap-İsrail çatışmasında tarafsız bir üçüncü taraf olarak güvenilirliğini kaybetme pahasına da olsa, İsrail’in Filistin halkını soykırım yoluyla yok etmesini düşünmekten çekinmiyor. ABD’nin dünya çapındaki müdahalelerinin tarihine aşina olanlar, Edward S. Herman ve Noam Chomsky’nin de aralarında bulunduğu birçok kişinin kapsamlı bir şekilde belgelediği gibi, ABD’li yöneticilerin çıkarlarına hizmet ettiği sürece soykırımı hoşgörüyle karşılamaya, hatta teşvik etmeye hazır olduklarını çok iyi bilirler. William Blum, Washington’un dünya çapındaki karşı devrimlerdeki rolünü anlattığı Killing Hope (Umudu Öldürmek) adlı kitabında, ABD elitlerinin bu konudaki düşüncelerini çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor ve ABD emperyalizminin mimarlarının “belki de ahlak dışı oldukları kadar ahlaksız olmadıklarını” öne sürüyor. Onlar bu kadar çok ölüm ve acıya neden olmaktan zevk almıyorlar. Sadece umursamıyorlar… Sosyopatlar için de aynı şey söylenebilir. Ölüm ve acı imparatorluğun amacına hizmet ettiği sürece, doğru insanlar ve doğru şirketler zenginlik, güç, ayrıcalık ve prestij elde ediyorsa, ölüm ve acı onlara veya yakınlarına dokunmuyorsa… o zaman başkalarının başına gelmesi umurlarında bile değil.”

İsrail’i ABD imparatorluğunun bir alt-emperyalist aracı olarak tanımlamanın mantıksal sonucu, Filistinlilerin ve İranlıların İsrail ve onun emperyalist destekçilerine uyguladıkları şiddeti, emperyalist güçlerin bu şiddeti nihilist ve suçlu terör olarak nitelendirmesinin aksine, sömürgecilik karşıtı direniş olarak yeniden kavramlaştırmaktır. Franz Fanon, sömürgeleştirilenlerin karşı şiddetinin, bu şiddeti romantikleştirmeden veya acı verici etkilerini inkar etmeden, ulusların kurtuluş ve kendi kaderini tayin mücadelesinin gerekli bir parçası olduğunu vurgulamıştır. Sömürgecilerin çok daha aşırı ve ayrım gözetmeyen şiddet ve terörizm uygulamalarına rağmen, sömürgecilik karşıtı şiddet de kesin olarak suç olarak nitelendirilemez. Sayısız diğer akademisyenler gibi Fayez A. Sayegh de, karşı saldırı yoluyla ulusların kendi kaderini tayin etme hakkının Birleşmiş Milletler Şartı’ndan kaynaklandığını ve sömürge egemenliğine direnme hakkının yaygın olarak tanındığını savunmuştur. Şiddetli direniş taktikleri tartışmaya açık olsa da, liberal söylemde yaygın olan ezilenlerin şiddetini genel olarak kınama ve kategorik olarak reddetme, sömürgecilere boyun eğip karşı koymadan yok edilmeyi kabul etmeleri talebine eşdeğerdir. Hamas, Hizbullah, İran İslam Cumhuriyeti Hükümeti veya diğer sömürgecilik karşıtı hareketlerin vizyonlarını paylaşmak veya onlara koşulsuz destek vermek zorunda değiliz, ancak onların ulusların kendi kaderini tayin ve kurtuluş mücadelesi hakkını tanımak ve bu tür hareketlere desteğimizi buna göre şart koşmak gerekir. Dünya çapında Filistin halkını savunmak için düzenlenen çeşitli gösterilerde görüldüğü gibi, şiddet içeren direnişin meşruiyeti daha belirsiz olsa da, kendi kaderini tayin ve kendini savunma genel ilkesi geniş çapta kabul görmektedir. Elbette, durumu basitleştirmenin bir yolu, sömürgecilerin şiddet uygulama araçlarına erişimini engellemek olabilir ve bu gösteriler de büyük ölçüde buna odaklanmıştır. Bu, kitlesel gösterilerin, Güney Afrika’nın Uluslararası Adalet Divanı’nda İsrail’e karşı soykırım davası ve Boykot, Yatırımların Geri Çekilmesi ve Yaptırımlar (BDS) gibi taktikler ve diğer şiddet içermeyen girişimlerle birlikte, şiddet içeren direnişle taban tabana zıt olmadığını, ancak bu iki direniş biçiminin sömürgecilik karşıtı mücadelenin birbirini tamamlayan araçları olarak işlev görebileceğini göstermektedir.

Kuşkusuz, SWANA’da ulusların kendi kaderini tayin hakkına verilen destek ve özellikle şiddet içeren direniş, mevcut durumda önemli riskler taşımaktadır. Trump’ın neo-faşist rejiminin Beyaz Saray’a dönmesinden önce bile, ABD ve çeşitli Batı Avrupa güçleri Filistin’i destekleyen halk ayaklanmalarına aşırı baskı ile tepki göstermiş ve son derece otoriter kontrol önlemleri almıştır. Palantir CEO’su Alex Karp, halkın soykırım ve toplu katliamlara karşı direnişine elitlerin tepkisinin altında yatan mantığı oldukça özlü bir şekilde açıkladı ve “entelektüel tartışmayı kaybedersek, Batı’da hiçbir orduyu konuşlandıramayacaksınız” uyarısında bulundu. Başka bir deyişle, Washington ve müttefikleri, içerideki antiemperyalist hareketlerin ABD imparatorluğu için ciddi bir tehdit oluşturduğunu ve ortadan kaldırılması gerektiğini kabul ediyor.

Nitekim, eski başkan Joe Biden’ın aktivistlerin baskı altına alınmasına verdiği destek ve Gazze’deki İsrail barbarlığını hafifletmeyi kararlılıkla reddetmesi, ona “Soykırım Joe” lakabını kazandırdı ve Başkan Yardımcısı Kamala Harris’in başkanlık seçimlerinde Trump’a karşı yenilgisini garantiledi. Çok sayıda Arap ve diğer seçmen, soykırıma suç ortağı olan bir adayı desteklemeyi reddetti. Bununla birlikte, 2024 yılında seçilen Trump yönetimi, soykırım karşıtı protestoculara yönelik baskılara selefinden daha aktif bir destek vermiştir. Kampüs protestolarına katıldığına inanılan çok sayıda öğrenci gözaltına alındı ve (yabancı öğrenci olmaları durumunda) sınır dışı edildi. Bu eylemler, hem Müslümanlara hem de Latin Amerikalı göçmenlere yönelik daha geniş bir saldırı bağlamında yer almakta ve hedef alınan azınlıklara karşı zulüm ve şiddeti teşvik ederken neo-faşist iç muhalefeti ezme modeline uymaktadır. Trump’ın harekete geçirdiği devlet ve devlet dışı şiddet, ABD’nin yakın tarihindeki şiddet düzeyini aşsa da, İsrail’in yerleşimci sömürgeciliğini eleştirenleri hedeflerine dahil etme kararı, ABD politikasının temel ilkeleriyle tamamen uyumludur.

Tersine, SWANA’daki sömürgecilik karşıtı direnişi aktif olarak desteklememek, daha da ciddi riskler taşıyor. Temel bireysel ve ahlaki düzeyde, Filistin halkına karşı kapsamlı bir şekilde belgelenmiş ve uluslararası alanda tanınmış bir soykırım eylemine sessiz kalınması, hatta belki de suç ortaklığı yapılması anlamına gelmektedir. Daha pratik düzeyde ise, resmi adalete hesap veremeyecek kadar zengin ve güçlü olanların cezasız kalacağı ilkesinin hâlâ geçerli olduğunu ve ABD emperyalizminin önemli bir direnişle karşılaşmadan devam etmesine olanak tanıdığını gösteriyor. Açıkça belirtmek gerekirse, ABD’nin izlediği emperyalist proje, kendi kaderini tayin hakkı, özgürlük ve adalet ilkelerine aykırı olmakla kalmıyor, aynı zamanda medeniyete ve muhtemelen insanlığa varoluşsal bir tehdit oluşturuyor. ABD ve Batı Avrupa’nın SWANA üzerindeki kontrolünün devam etmesi, felaket niteliğindeki iklim değişikliği tehdidinin azaltılması için karbon emisyonlarının azaltılmasına yönelik acil ihtiyaç artmasına rağmen, fosil sermayenin dünya sisteminde yerleşik kalmasını sağlamaktadır. Dahası, ABD’nin emperyalist emelleri, onu Çin ile giderek tehlikeli hale gelen ve açık savaşa, hatta nükleer çatışmaya kadar tırmanabilecek yeni bir Soğuk Savaş’a sürüklemektedir. John Bellamy Foster’ın uyardığı gibi, kapitalist emperyalizm insanlığı açık bir yok olma aşamasına sürüklüyor.

Latin Amerika halkları bu mücadelenin tamamen dışında değildir. Daha önce de belirtildiği gibi, İsrail, Amerika kıtasında ve başka yerlerde soykırımcı ve karşı-devrimci rejimleri defalarca silahlandırmış ve desteklemiştir. Trump ise yeni yönetimi altında Venezüella’da darbe girişimlerinde bulunmuş ve Küba’ya yönelik yaptırımları ve diğer ekonomik terör biçimlerini güçlendirme niyetini açıklamıştır. ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, “Küba rejimi uzun süredir uluslararası terörizm eylemlerini desteklemektedir” iddiasında bulunarak, ada ülkesine yönelik her türlü saldırının meşru kabul edileceğini ima etti. Dahası, Filistinlilerin insanlıktan çıkarılması, kuşatılması ve hapsedilmesi, İsrailli Arapların hedef alınmasıyla birlikte, ABD hükümetinin Meksikalı ve diğer Latin Amerikalı göçmenlere ve ABD vatandaşlarına yaptıklarına -çok daha büyük ölçekte ve çok daha büyük ölçüde de olsa- çok benzemektedir. Washington’un, SWANA’daki çıkarlarını ilerletmek için Filistin halkına karşı soykırımı göze almaya hazır olduğu göz önüne alındığında, Latin Amerika devletlerine veya kendi çıkarlarına yeterince hizmet etmediğini düşündüğü halklara yönelik saldırıların sivil halka verdiği acılara da göz yummayacağına şüphe yoktur. ABD’nin () Kolombiya’nın Çin’in Kuşak ve Yol Girişimi’ne imza atmasına misilleme olarak Amerika Kıtası Kalkınma Bankası’na sağlanan fonları kesmekle tehdit etmesi de endişe vericidir, zira bu, Washington’un Latin Amerika’yı Çin ile savaşında bir başka savaş alanına dönüştürme niyetinde olduğunu göstermektedir.

Tarihsel olarak ABD ile yakın dostluğu olmasına rağmen, Meksika bile bu konuda tamamen güvende değil. Trump, Meksika devletini Çin’den uzaklaşmaya ve ABD Göçmenlik ve Gümrük Muhafaza Birimi’nin bir uzantısı olarak hareket etmeye zorlamak için ülkeye cezai gümrük vergileri uygulamakla tehdit etmenin yanı sıra, uyuşturucu kartelleriyle mücadele etmek için ABD askeri güçlerini ülkeye göndermeyi defalarca önerdi ve hatta başkanı Claudia Sheinbaum’dan bu tür bir “yardımı” kabul etmesi için bakı uyguladı.

Sheinbaum, Meksika’nın egemenliğinin dokunulmaz olduğunu ilan etse de, gerçekte Meksika devleti, Washington’un tek taraflı askeri veya gizli müdahaleye karar vermesi halinde, buna karşı çok az caydırıcı güce sahiptir.

Dolayısıyla Latin Amerika ve SWANA halkları arasında sömürgecilik karşıtı mücadelede uluslararası dayanışmanın yanı sıra Amerika Birleşik Devletleri ve merkezin diğer bölgelerindeki emperyalizm karşıtı aktivistlerle bağlar kurmak için bol miktarda nesnel zemin mevcuttur. ABD’nin hegemonyasını zayıflatarak Washington’un dikkatini ve kaynaklarını Filistin, İran ve SWANA’nın geri kalanından başka yöne çevirmeye zorladığı ölçüde, ABD’nin Latin Amerika’daki etkisinin altüst edilmesi Filistin halkına bir miktar rahatlama getirebilir ve her iki bölgenin ülkeleri için dünya çapındaki sermaye birikim sisteminden kopma ve daha özerk bir kalkınma yolunda çalışma olasılıkları yaratabilir. Bu tür çabaların SWANA veya başka yerlerde mevcut halinden daha kolay olacağı veya şiddetli tepkilerden muaf olacağı anlamına gelmez. Yine, riskler büyüktür, ancak harekete geçmemenin riskleri daha da büyüktür. Sonuçta, Washington SWANA ve Latin Amerika halklarını tamamen harcanabilir olarak görmektedir ve ABD’nin çıkarları, yani ABD elitlerinin çıkarları söz konusu olduğunda, onları şiddet, sefalet veya ölüme mahkum etmekten çekinmeyecektir. Sonuçta, ABD imparatorluğunun devamı tüm insanlığı yok olma tehlikesiyle karşı karşıya bırakmaktadır. Direniş, hayatta kalmak için bir zorunluluktur.

“La rebeldia es la vida: la sumisión es la muerte.” (İsyan yaşamdır: boyun eğmek ölümdür.) – Ricardo Flores Magón (https://www.memoriapoliticademexico.org/Textos/6Revolucion/1910LaRev-RFM.html)

[Filistin üzerine özel bir sayı için Materialismos: Cuadernos de Marxismo y Psicoanálisis‘e İspanyolca olarak sunulan bu makalenin Monthly Review’de yer alan İngilizce çevirisinden Ezgi Ceylan tarafından Sendika.Org için çevrilmiştir.]